[اى عزیز!] چیزى که مراعات آن در مقام عمل از الزم واجبات است آنکه [سالک‏]، مراقب دل خود باشد تا در نیت کارش ریاء، یعنى خودنمایى و نمایش دادن به مردم وارد نشود تا ثناء و تمجید مردم را در نیت خود مدخلیت ندهد و این از آنجا مکشوف مى‏ گردد که اقامه عزا را در خانه رفیق خود قرار دهد به طورى که مردم گمان کنند بر پا کننده عزا او نیست و رفیق اوست و آنگاه به دل خود بنگرد که آیا از این کار تغییرى در آن پیدا مى‏ شود و از سنگینى هزینه عزادارى و سبکى آن، آیا تفاوتى در حال او حاصل مى‏ گردد یا شوکت مجلس عزا و خفت آن به اینکه مردم بدانند او اقامه کننده عزاست یا ندانند، او را مسرور می سازد یا خیر؟! و اگر تفاوتى ندید، باید ملاحظه کند که به دعوت و سخنران و روضه خوان‏هاى معروفى که در مجالس اعیان مى‏ خوانند، راغب است یا نیست؟! به خصوص که آن روضه خوان معروف از حیث صحت نقل اخبار و غیر آن، از روضه خوان غیر معروف، شرعاً پست‏ تر باشد؛ یا ببیند که میلش به اینکه اهل مجلس او از اعیان مردم و اعیان علماء باشد تغییر است یا از فقراء تشکیل گردد؟!
و چون در این آثار تأمل کند، خواهد دید که ریاء در عزاى او دخالت عظیم دارد. پس باید [براى بستن راه ورود ریا] در عمل خود، آن را از دیگران بپوشاند و مخفى و مستور نماید و اقامه عزا را در خانه دوست خود منعقد نماید و به او سفارش نماید که از مردم مستور بدارد و کسى نداند مجلس را او برگزار نموده است و در دست بودن و درست کردن عمل خود، اهتمام نماید و این به آن طریق شود که روضه خوان صادق با تقوایى را دعوت کند و در اکرام حضار مجلس، بین اغنیا و فقراء برابرى قائل گردد، بلکه ترجیحات دینیه و شرعیه را از ترجیحات دنیویه، بیشتر مراعات نماید و بداند که در درست کردن کیفیات و خصوصیات اعمال، اسرار فراوانى است که در قبول آنها (به) درگاه حق و دو چندان شدن اجر و مزد و پاداش عمل، دخالت بسیار خواهد داشت‏.(۱)

 

پاورقی:

۱- المراقبات؛ ج ۱ ص ۴۲ و ۴۳٫

 

 

 

برگرفته از:

کتاب باده گلگون (چهار صد و چهل کلمه در سلوک الى الله)

مؤلف: آیه الله حاج میرزا جواد آقا ملکی تبریزى(ره)

 

 

جهت تعجیل در فرج: 

 اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم و العن اعدائهم